Archive for 'Piły gwintowe'

Rodzaje pił

Przecinarki, zwane piłami, są obrabiarkami przeznaczonymi do cięcia. Do przecinania mają zastosowanie również nożyce młoteczkowe, krążkowe i gilotynowe. Mimo że przeznaczenie przecinarek i nożyc jest takie samo, to sposób przeprowadzania procesów jest różny, a różnice polegają na kinematyce skrawania, konstrukcji narzędzi i obrabiarek oraz czasie przeprowadzania operacji. Przecinarki dzielą się na przecinaki zębne i bezzębne. Podział przecinarek jest dokonany w zależności9 od narzędzia używanego do przecinania (piły, ściernice). Piły tarczowe nowoczesne mają hydrauliczny napęd posuwu tarczy. Ruch główny i ruch posuwowy wykonuje narzędzie, jakim jest piła. Piły tarczowe mają kilkustopniową skrzynię prędkości. Produkowanych jest kilka odmian pił tarczowych. Do najczęściej używanych odmian należą: tarczowe łożowe, tarczowe wahadłowe, słupowe, stojakowe. Przecinarki tarczowe łożowe charakteryzują się poziomym posuwem narzędzia. Przecinarki wahadłowe charakteryzują się wahadłowym (po łuku) posuwem narzędzia. Przecinarki słupowe mają dwie kolumny prowadzące piłę, przez co odznaczają się sztywną budową. Przecinarki stojakowe z jednym stojakiem prowadzącym narzędzie są używane do przecinania przedmiotów ciężkich i dużych.

Technika przecinania piłami

Przecinanie piłami jest przecinaniem ubytkowym, w którym cześć materiału w wyniku przeprowadzenia procesu jest zamieniona w wióry. W zależności od sposobu mocowania elementów skrawających rozróżnia się piły i brzeszczoty jednolite, łączone w sposób trwały (zgrzewane lub lutowane), i segmentowe – łączone nitami. W zależności od średnicy tarczy produkowane są oddzielnie segmenty. Piły tarczowe osadzone są na wrzecionie przecinarki i przykręcane śrubami do kołnierza znajdującego się na wrzecionie przecinarki. Brzeszczoty do pił ramowych oznaczone są symbolami NPMa i produkowane o następujących długościach: 200,250,400,450,500 i 600 mm. Piły taśmowe NPMf produkowane są o długościach L= 6 i 30 m. przy zakładaniu pił należy zwrócić uwagę na właściwe napięcie brzeszczotu. Zbyt słabe lub mocne napięcie brzeszczotów powoduje ich pękanie. Mocowanie przedmiotów przecinanych w zależności od przecinarki może odbywać się w imadle śrubowym, hydraulicznym, pryzmach lub przytrzymywanie ręką na stole (podczas pracy na przecinarkach taśmowych). Mocowanie kształtowników do przecinania przy produkcji seryjnej. Do skrócenia czasu ustawiania przedmiotu przecinanego służą ruchome zderzaki, które wymagają jednorazowego ustawiania na żądany wymiar.

Walce do gwintów

Walce do gwintów nie mają rowków wiórowych; są wykonane w kształcie cylindrycznych krążków z naciętym gwintem o odpowiednim skoku. Walce do gwintów wykonuje się ze stopniowej stali narzędziowej i obrabia się cieplnie do trwałości od sześć dziesięciu do sześć dziesięciu trzech HRC. Walce wykonuje się dla danego skoku, rodzaju gwintu i zakresu średnic. Walce do gwintów metrycznych oznaczone są symbolem NUGa. Moment obrotowy wrzeciona na walce przenoszony jest przez wpust. Narzynki są narzędziem używanym do wykonania gwintów zewnętrznych. Za pomocą narzynek wykonuje się gwint w jednym przejściu. Polskie Normy przewidują po sześć odmian narzynek do gwintów metrycznych i calowych. Narzynki mocuje się w oprawkach, dlatego narzynki okrągłe na obwodzie mają nawiercone otwory. Narzynka jest nakrętką z wywierconymi otworkami (od 3 do 8), tworzącymi geometrię ostrza narzynki. Otworki tworzące geometrię ostrza są jednocześnie rowkami wiórkowymi. W dokumentacji technologicznej oznacza się je podobnie jak gwintowniki, podając symbole i średnicę nacinanego gwintu. Odmiany A i B odejmują narzynki do gwintowania ręcznego, a odmiany C do F do gwintowania maszynowego. Różnica między tymi odmianami polega na większej dokładności.

Gwintowanie ręczne

Gwintowanie ręczne przeprowadza się gwintownikami, narzynkami i głowicami nożowymi. Gwintowniki ręczne mocuje się w pokrętłach do gwintowników. Pierwszą czynnością jest przygotowanie otworu do gwintowania. Po przygotowaniu otworu należy prostopadle wprowadzić gwintownik do otworu i właściwie przeprowadzić gwintowanie. Przy wierceniu otworów pod gwinty w materiałach niezależnych średnica wiertła jest większa niż przy wierceniu otworów w materiałach stalowych. Zbyt mały otwór pod wprowadzanie gwintownika może powodować zerwanie gwintu lub ułamanie się gwintownika. Zbyt duży otwór powoduje uzyskanie niepełnego gwintu. Przy gwintowaniu stali, brązu i mosiądzu jak cieczy smarująco-chłodzącej używa się oleju rzepakowego, przy żeliwie – nafty lub oleju rzepakowego, przy miedzi – terpentyny, przy aluminium – nafty. Gwintownik należy wprowadzić prostopadle do otworu, a po niewielkim wgłębieniu gwintownika należy sprawdzić prostopadłość kątownikiem. Gdyby prostopadłość nie została zachowana, należy ponownie od początku rozpocząć gwintowanie. Początkowo wywieramy lekki pionowy nacisk na gwintownik i pokręcamy nim w prawo. Po wykonaniu 2-3 obrotów nie wywieramy pionowego nacisku, lecz tylko pokręcamy w prawo.

Obrabiarki gwintów

Gwinciarki pionowe (obrabiarki gwintowe) należą do obrabiarek do nacinania gwintów za pomocą gwintowników i narzynek. Wyglądem zewnętrznym przypominają one wiertarki stołowe i kolumnowe. Cecha charakterystyczną obrabiarek do nacinania gwintów skrawaniem jest konieczność szybkiej zmiany ruchu obrotowego wrzeciona (obroty prawe lub lewe). Prędkość obrotowa ruchu powrotnego gwintownika podczas jego wykręcania się jest o około 25 procent większa od prędkości przy nacinaniu gwintu. Istnieje kilka sposobów osiągania szybkiej zmiany kierunków obrotu. W gwinciarkach zmianę kierunku obrotu wrzeciona osiąga się przez wbudowanie w łańcuch kinematyczny między silnikiem a wrzecionem sprzęgła ciernego wielopłytowego i nawrotnicy. Gwinciarki nie mają skrzynek posuwowych. Ruch posuwowy gwintownika odbywa się dzięki linii śrubowej gwintu naciętego na gwintowniku. Szybkości skrawania przy gwintowaniu są około pięciokrotnie niższe od szybkości stosowanych przy wierceniu. Gwinciarki poziome są obrabiarkami przystosowanymi do nacinania gwintów zewnętrznych za pomocą narzynek i głowic gwinciarskich. Obecnie są one rzadko stosowane z uwagi na pracochłonność i jakość przeprowadzanego procesu.

Obrabiarki do gwintów

Połączenia gwintowe należą do połączeń rozłącznych części maszyn i mają większe zastosowanie w budowie maszyn. Łącznik śrubowy składa się ze śruby, nakrętki i podkładki. Połączenie nakrętki ze śrubą następuje dzięki naciętemu rowkowi śrubowemu w otworze nakrętki i na walcu śruby. Linia śrubowa jest torem punktu wykonującego ruch obrotowy w płaszczyźnie podstawy walca i przesuwającego się w kierunku prostopadłym do tej płaszczyzny. Odległość, o jaką przesunie się punkt na jeden pełny obrót walca, jest skokiem linii śrubowej. W zależności od kierunku obrotu walca rozróżnia się linie śrubowe prawoskrętne i lewoskrętne. W zależności od przeznaczenia rozróżnia się gwinty złączne (służące do przeniesienia ruchu i zamiany ruchu obrotowego na prostoliniowy). Gwinty złączne w zależności od zarysu dzielą się na: gwinty trójkątne, trapezowe symetryczne, trapezowe niesymetryczne, okrągłe i tak dalej. Jako gwinty złączne najczęściej stosowane są gwinty o zarysie trójkątnym. W gwintach o zarysie trójkątnym rozróżnia się gwinty metryczne i gwinty calowe. Gwinty te różnią się wartością kąta wierzchołkowego zarysu gwintu oraz sposobem określania gwintu. Gwinty metryczne określane są przez podanie wielkości zewnętrznej średnicy i oznaczenie dużą literą M.

Przygotowanie materiału

Gwinty zewnętrzne wykonywane narzynkami i głowicami nożowymi nacina się na prętach i sworzniach odpowiedni o przygotowanych. Powierzchnia, na której ma być nacięty gwint, powinna być czysta, cylindryczna, o właściwych wymiarach. Średnica zewnętrzna pręta powinna być mniejsza o około dwie dziesiąte milimetra od średnicy zewnętrznej gwintu. Zmniejszenie średnicy sworznia pod gwint jest spowodowane tym, że w czasie nacinania gwintu narzynką następuje nieznaczne wyciskanie materiału w kierunku wierzchołków zwoju gwintu. Dla ułatwienia wprowadzania narzynek i głowic gwintowanych na końcówce pręta gwintowanego należy wykonać stożek o kącie 2 alfa = sześć dziesiąt stopni. Gwinty wykonywane gwintownikami wymagają uprzedniego wywiercenia otworu o odpowiedniej średnicy i wykonania stożka dla wprowadzenia gwintownika. Wartość średnic wierconych otworów pod gwinty metryczne, calowe, rurowe i inne obojętne są PN. istnieje prosty sposób, niemal bezbłędny, bez posługiwania się Polskimi Normami. Polega on na ustaleniu średnicy obwodu pod gwint wyliczoną wg wzoru. Gwinty walcowane zewnętrzne wymagają szczególnie dokładnej średnicy materiału przeznaczonego do walcowania gwintu. Średnica materiału wyjściowego do walcowania gwintu musi być taka sama.